ABOUT LOVE IN GENERAL Words

Ο ΑΝΑΤΕΛΛΩΝ ΗΛΙΟΣ

By on 07/09/2018

 

Ήλιος ανέμελος και φωτεινός

Ήταν κάποτε στα νιάτα του

Περπάταγε με ίσια το κεφάλι

Δίχως να κοιτάζει δεξιά

Μήτε αριστερά

Έπιανε με τα χέρια τις δυσκολίες

Και τις προσπερνούσε επιδεικτικά

 

Δεν είχε έγνοιες πολλές

Μόνος του ξυπνούσε

Μόνος του πορευόταν

Στο απέραντο του ουρανού

Έδυε για να νυχτώσει

Και ανάτελλε για να ξημερώσει

Αυτός ήταν ο απώτερος του σκοπός

Ζούσε για τον εαυτό του

Και για τον άλλον δεν σκοτιζόταν

 

Τι και αν  φώτιζε ολόκληρες πεδιάδες την ημέρα

Την νύχτα ήτανε άφαντος

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα αστέρια

 

Τα χρόνια όμως έτρεχαν σαν το τρένο στις ράγες

 Η νύχτα των γεραμάτων τον καταπλάκωσε

Και η μοναξιά τον κατέκλεισε

 

Δεν είχε από που να πιαστεί

Ούτε ένα αστέρι να του φέξει ένα χαμόγελο

Ούτε ένα σύννεφο για να κουρνιάσει το γερασμένο του κορμί

Καιγόταν από την θερμότητα του εγωισμού του

 

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα δίχως τον άλλον

Ανατέλλει με συντρόφους δίπλα του

Και δύει όταν αυτοί τον απαρνηθούν!

Facebook Comments
TAGS