Romance Stories

ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΘΟΔΟΝ

By on 19/10/2018

Η Μάριον ξύπνησε όπως κάθε πρωί για να πάει στη δουλεία της. Έφαγε το σύνηθες πρωινό της, δημητριακά με γάλα. Ο διαιτολόγος της έτσι κι αλλιώς δεν της επέτρεπε κάτι περισσότερο. Φόρεσε επίσημη ενδυμασία όπως άρμοζε σε μία προσωπική γραμματέα ενός μεγαλομετόχου φαρμακευτικής εταιρείας και κοίταξε τον εαυτό της στο καθρέφτη. Τίποτα δεν της άρεσε στην εικόνα που έβλεπε μπροστά της. Η αυτοπεποίθηση της ήταν ανύπαρκτη, ίσως και γι’ αυτό να ήταν ακόμα ελεύθερη.  

Μετά πήρε την τσάντα της και ξεχύθηκε έξω στις γειτονίες του Λονδίνου. Περπάτησε μέχρι την κοντινότερη στάση του μετρό με προορισμό το κέντρο. Οι γόβες δεν την βόλευαν για να στέκεται μέσα στο τρένο αλλά ήταν αναγκαίο κακό. Ο εργοδότης της ήτανε πολύ αυστηρός σε πολλά θέματα. Μόλις εισήλθε στη εταιρία κατάλαβε πως το αφεντικό της δεν είχε έρθει ακόμη. Ο επιστάτης ήταν στο γραφείο του και το καθάριζε.

Η Μάριον κάθισε στο γραφείο της και άρχισε να κοιτάζει την ατζέντα της ημέρας.

-Καλημέρα Μάριον! Τι έχει το πρόγραμμα  σήμερα;

-Καλημέρα  κ. Κλάρκσον. Έχετε ραντεβού με το διευθυντή της κλινικής η ώρα 10. 

-Πόσες φορές σου είπα να μου μιλάς στον ενικό! Και προς Θεού μην με αποκαλείς κύριο. Με κάνεις να νιώθω σαν γέρος.

-Από σεβασμό επειδή είσαστε ο εργοδότης μου. Του δικαιολογήθηκε.  

– Δουλεύεις για μένα σχεδόν 3 χρόνια τώρα. Νομίζω γνωριζόμαστε αρκετά καλά.

-Όπως θέλεις Νέηθαν. Του είπε και κοκκίνισε.

Η Μάριον ήτανε κρυφά ερωτευμένη με το αφεντικό της από τη πρώτη φορά που πάτησε το πόδι της εταιρεία αλλά ποτέ δεν άφησε τα συναισθήματα της να την παρασύρουν. Γνώριζε καλά πως ο Νέηθαν Κλάρκσον ποτέ δεν θα πρόσεχε ένα κορίτσι σαν εκείνη. Η Μάριον είχε μέτριο ανάστημα και ήταν λίγο στρουμπουλή, ενώ ο Νέηθαν ήταν λεπτός και κυριλέ άντρας.  Όχι ιδιαίτερα γυμνασμένος αλλά το πρεστίζ του ήταν η γοητεία του. Αυτού του είδους άντρες ψάχνουν για μοντέλα όχι συνηθισμένες κοπέλες. Αυτή την εντύπωση είχε τουλάχιστον η Μάριον, για τον Νέηθαν που άλλαζε τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα.

Μια συνηθισμένη μέρα στη δουλεία κόντευε στο τέλος της και καθώς η Μάριον συγύριζε το γραφείο της ο Νέηθαν την πλησίασε.

-Μάριον, αν και αύριο δεν δουλεύεις, θα ήθελα να με συνοδεύσεις σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση. Θα έρθω να σε πάρω κατά τις 8. Της είπε σχεδόν προστακτικά.

-Εγώ Νέηθαν; Δεν βγαίνεις με κάποια κοπέλα αυτό το διάστημα; Τον ρώτησε με έκπληξη.

-Όχι αυτή την περίοδο. Σε παρακαλώ θερμά φόρεσε κάτι όμορφο και με γούστο. Όχι σαν αυτά που βάζεις στη δουλεία. Και το μαλλί σου φτιάξε το στο κομμωτήριο. Αύριο θα παρευρεθεί όλος ο τύπος του Λονδίνου.

– Όπως θέλεις Νέηθαν. Του απάντησε με αμηχανία.

Η Μάριον δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί που θα συνόδευε τον άντρα που ήταν κρυφά ερωτευμένη ή αν έπρεπε να τον μισήσει που την χρησιμοποιεί σαν καβάντζα επειδή δεν έμεινε διαθέσιμο μοντέλο για τον συνοδέψει. Ας μη σχολιάσει το απρεπές σχόλιο για την εμφάνιση της.

Πήρε το μετρό για να επιστρέψει σπίτι της. Δεν βρήκε θέση έτσι αναγκάστηκε να σταθεί και πάλι στα άβολα ψηλοτάκουνα παπούτσια τις. Καθοδόν σκεφτόταν, δεν πίστευε ότι αύριο θα συνόδευε τον Νέηθαν σε μία εκδήλωση τόσο σημαντική για την εταιρεία. Άσε που θα υπήρχαν δημοσιογράφοι και θα τους έβλεπαν μαζί.  Τόσο καιρό πίστευε ότι μόνο μοντέλα ήθελε να φαίνονται δίπλα του. Ένιωθε άσχημη, παχουλή και το μόνο σίγουρο ήταν πως δεν είχε τίποτα να φορέσει.

Από τη ταχύτητα του τρένου το κορμί της πήγαινε πέρα δώθε με αποτέλεσμα να ακουμπήσει επάνω σε ένα νεαρό.

-Με συγχωρείς, άθελα μου. Του είπε.  

-Δεν πειράζει, είναι κατανοητό. Της απάντησε.

– Μου φαίνεσαι γνωστή φυσιογνωμία! Συνέχισε να του μιλάει.

-Ίσως γιατί παίρνουμε το ίδιο τρένο κάθε μέρα την ίδια ώρα. Της απάντησε και της χαμογέλασε.

-Ωχ σοβαρά. Συγνώμη. Δεν σε είχα προσέξει.

-Δεν πειράζει. Μου συμβαίνει συχνά αυτό.

– Μια από τα ίδια.

-Κάνεις λάθος εγώ πάντα σε πρόσεχα όταν σε έβλεπα εδώ και σήμερα φαίνεται προβληματισμένη και σκεπτική. Μπορώ να βοηθήσω σε κάτι;

-Αν και δεν συνηθίζω να μιλάω για αυτά σε αγνώστους, εσύ σαν άντρας θα μπορούσες να με καταλάβεις. Να το αφεντικό μου θέλει να τον συνοδεύσω σε μια εκδήλωση και δεν αισθάνομαι ωραία με τον εαυτό μου. Τον τελευταίο καιρό έβαλα αρκετά κιλά και άσε που δεν έχω τίποτα να φορέσω.

Ο άγνωστος άντρας την κοίταζε με γουρλωτά τα μάτια, σαν να μη πίστευε τι άκουγε.

-Είσαι το πιο όμορφο κορίτσι που έχω δει ποτέ. Δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεσαι άσχημα.

Την κολάκευσε ο άγνωστος του μετρό. Η Μάριον τον ευχαρίστησε ντροπαλά.

Το τρένο κόντευε στην στάση της. Ακούστηκε το σήμα ότι ανοίγουν οι πόρτες.

Χαιρέτησε στα γρήγορα τον άγνωστο γλυκό άντρα και κατευθύνθηκε προς την έξοδο.

– Περίμενε πως σε λένε; Το τηλέφωνο σου; Ακούστηκε η δυνατή φωνή του σαν έκλειναν οι πόρτες.

Προσπάθησε να κατέβει από το τρένο αλλά δεν πρόλαβε. Ήδη είχε ξεκινήσει.

Την επόμενη μέρα ο Νέηθαν την περίμενε έξω από το σπίτι της στις 8 ακριβώς. Η Μάριον δανείστηκε φόρεμα από την αδελφή της και επισκέφτηκε το κομμωτήριο, όπως της ζήτησε ο Νέηθαν. Κλείδωσε το σπίτι και μπήκε μέσα στο αυτοκίνητο του.

-Συμπαθητική είσαι! Της είπε δίχως ίχνος πόθου.

-Κάτι είναι και αυτό. Του είπε ειρωνικά. 

Σαν οδηγούσε ο Νέηθαν προς την εκδήλωση κάτι έβραζε μέσα της.

Βάζει μια φωνή στο αφεντικό της να σταματήσει με αποτέλεσμα να σοκαριστεί και να πατήσει τα φρένα πολύ απότομα.

-Τι συμβαίνει; Τρελάθηκες; Την ρώτησε σοκαρισμένος.

-Δεν πρόκειται να έρθω μαζί σου στην εκδήλωση και παραιτούμε από την δουλειά. Του είπε αποφασιστικά.

Το αφεντικό της έμεινε άναυδος. Δεν αντέδρασε από τη ταραχή.  

Η Μάριον άνοιξε την πόρτα του αυτοκίνητου και κατέβηκε. Άρχισε να περπατά μέσα στους άγνωστους δρόμους της πόλης νιώθοντας απελευθερωμένη από τους φόβους της.

Το επόμενο πρωί ξύπνησε πιο χαρούμενη από χθες.

-Χαιρετώ το πιο όμορφο κορίτσι που είδα ποτέ! Είπε στον εαυτό της καθώς πόζαρε μπροστά στον καθρέφτη.

Ένιωθε σαν κάτι να άλλαξε μέσα της, να κατάλαβε πόση αξία έχει σαν γυναίκα. Δεν θα επέτρεπε σε κανένα άντρα να την κάνει να αισθάνεται λιγότερο γυναίκα από τις υπόλοιπες. Ο κάθε άνθρωπος έχει τις χάρες του.

Δευτέρα πρωί και άνεργη πλέον, δεν είχε λόγο να σηκωθεί νωρίς από το κρεβάτι. Το απόγευμα περπάτησε μέχρι το μετρό. Παρατηρούσε το δρομολόγιο και περίμενε να μπει στο τρένο που γνώριζε ότι θα ήταν μέσα ο άγνωστος άντρας που την έκανε να αισθανθεί όμορφα. Όταν επιτέλους το τρένο έφθασε, και ανέβηκε βιάστηκα άρχισε να τον ψάχνει.   

Όταν οι δύο νέοι αντικρίστηκαν, καρδιοχτυπούσαν από ευτυχία.  

-Με λένε Μάριον. Του είπε και του έδωσε το χέρι της για χειραψίας.  

-Πήτερ. Της απάντησε  και της έδωσε το χέρι του.

Από τότε η Μάριον και ο Πήτερ δεν χώρισαν ποτέ και όταν η κοίταζε τον εαυτό της στο καθρέφτη, αισθανόταν πιο όμορφη και πιο πλήρης από ποτέ.

Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τον εαυτό σου για να αρέσεις ούτε θα έπρεπε να χρειάζεστε επιβεβαίωση από τους άλλους, ώστε να αισθάνεσαι όμορφη. Να έχεις αυτοπεποίθηση και πίστη στον εαυτό σου.

Είσαι όμορφη. Να το ξέρεις. Να το αισθάνεσαι!

 

 

 

Facebook Comments
TAGS